เส้นทางและจุดหมาย


 

ตอนสมัยผมเด็ก ๆ  เวลาอาจารย์สอน ท่านจะบอกเสมอว่า ตั้งใจเรียนหนังสือนะ อนาคตต่อไป จะได้สบาย ๆ  ได้ทำงานที่ดี ๆ ได้ประสบความสำเร็จในชีวิต    ช่วงเวลานั้น ตัวเราเป็นดังผ้าขาว ไร้เดียงสา แต่ก็เป็นความไร้เดียงสาที่เต็มไปด้วยความฝัน ความอยากรู้อยากเห็น  มีกำลังใจเต็มเปี่ยมที่จะศึกษาเล่าเรียน  หรือแม้แต่กับการใช้ชีวิต   

เด็ก ๆ ทุกคนล้วนแต่มีความฝัน ความฝันคือแรงบัลดาลใจที่งดงาม   อยากเป็นโน่นเป็นนี่  วางแผนการแห่งชีวิตไว้อย่างสวยงาม   นี่แหล่ะมั้งที่เราเรียกว่า “วัยเยาว์”  สะอาด บริสุทธิ์ฺ ไร้มนทิน..

พอโตขึ้น ได้้เจอผู้คนมากมาย ผ่านเรื่องราวต่าง ๆ ในชีวิตมากมาย ทั้งดี ทั้งชั่ว  ที่ตัวเองรับได้ และที่ไม่เคยคาดคิดว่าจะทำลงไป  อะไรคือจุดหมายที่แท้จริงของการศึกษา คำที่ครูเคยบอกว่า “การศึกษา เป็นเครื่องพัฒนาชีวิต”  ตราบวันนี้ มันก็ยังคงเป็นจริงเช่นนั้น

ทุกวันนี้สังคมเราแก่งแย่งชิงดี  เด็ก ๆ เดี๋ยวนี้แข่งกันเรียนหนังสือเอาเป็นเอาตาย  เพื่อที่จะให้เก่งกว่าคนอื่น ได้งานที่ดีกว่าคนอื่น  เด่นกว่าคนอื่น    เมื่อหลายปีก่อน ได้ยินข่าว เด็กวิศวะ ฆ่าตัวตาย  เพราะได้เกรดเฉลี่ย 3.9   ผมมานั่งคิดแล้วก็ขำ ฉลาดเกินไป จนโง่ที่สุด..    มันคงเป็นดังคำท่านว่า  “สูงสุดสู่สามัญ”    หาความฉลาดเเบบบ้าคลั่ง สุดท้ายจบลงด้วยความโง่..

บางทีคนเราก็ไม่จำเป็นต้องเก่งที่สุด  ไม่ต้องดีที่สุด เพียงแต่ขอให้ชีวิตสมดุลกับคนรอบข้าง คนที่รัก โลกที่เราอาศัย ขอแค่มันยังคงมีอากาศให้เราได้หายใจ  ได้ยิ้มและหัวเราะกับญาติมิตร เพื่อน หรือคนที่ัรัก ได้รู้จักคุณค่าของเวลาดี ๆ  ก็เพียงพอแล้ว

เส้นทางของแต่ละคน ไม่จำเป็นต้องเหมือนกัน เพราะถ้าทุกคนไปทางเดียวกัน ทางสายนั้นคงไม่เพียงพอ  ต่างคนต่างค้นหาทางที่ตัวเองพอจะไปได้ และยินดีพอใจกับเส้นทางสายนั้น  อยากจะเป็นอะไร ทำงานอะไร มีชีวิตในรูปแบบไหน  เราเท่านั้น คือผู้กำหนดวิถีแห่งตน..

เป้าหมายที่วาดฝัน ก็ไม่มีใครผิดหรือถูก ความยิ่งใหญ่ของอีกคน อาจจะเป็นแค่เรื่องตลกของอีกคนก็เป็นได้  ฉะนั้นจงยืนหยัดในหนทาง ชื่นชมในจุดหมายที่ตัวเราประสบ แล้วเราจะรู้จักคำว่า “พอ”  พอดีแล้วกับชีวิตหนึ่งที่เรามี  พอใจแล้วกับสิ่งที่เราเป็น  อิ่มแล้วกับความฝันที่วาดฝัน    ..

“ชีวิตนี้สั้นนัก ไม่นานเราก็จากโลกไป หลายๆ  ครั้งผมก็ถามเหมือนกันว่า เรียนหนังสือมาครึ่งชีวิต เราพร้อมหรือยังที่จะใช้ความรู้นั้น สร้างคุณค่าและความดีให้กับชีวิตตนเองได้อย่างไร?”  มันไม่ง่ายเลยจริง ๆ  หนู ๆ เอ๋ย..

 

ชีวิตที่ไม่เคยผิดพลาด ล้วนไม่รู้จักคุณค่าของความดี   ชีวิตที่ดีเกินไป อาจจะทำให้เธออ่อนแอจนไม่มีแรงลุกขึ้น  ฉะนั้น จะผิดหรือถูก ล้วนเป็นครูของตน  เพื่อเติบโตและเข้มแข็งต่อ่ไป    ไม่มีใครดีที่สุด และเลวที่สุด  มีแต่คน และโลก ที่หมุนไป หมุนไป ไร้จุดหมายอันแท้จริง..