ปาโมชฺโชภิกขุ


004

  • ความทุกข์อยู่ที่ กายและใจ หรือคือ ตัวเรา นั่นเอง
    * ทำอย่างไรให้อยู่กับ กายและใจ หรือ “เรา” โดยไม่ทุกข์? / ทำอย่างไรไม่ให้ยึดถือ กายและใจ?
    * กายและใจ โดยตัวมันเอง เป็นของหนัก ถ้าจิตไม่ไปถือ มันก็เบา
    * ทุกข์เป็นสิ่งที่ควรรู้ (รอบ)
    * การเห็นกายใจตามความเป็นจริง (วิปัสสนา) คือ การรู้ทุกข์
    * รู้เพื่อให้เห็นความจริงของกายใจ โดยการไม่ใจลอย เมื่อใดที่ลืมตัวเอง เราจะไม่รู้กายและใจ จะรู้แต่เรื่องที่คิด (ดังคำที่หลวงปู่ดุลย์ว่าไว้ “คิดเท่าไหร่ก็ ไม่รู้ หยุดคิดจึงจะรู้”)
    * ความรู้สึกตัว เป็นการตั้งต้นของการปฏิบัติธรรม
    * หมั่นรู้สึกตัวบ่อยๆ ศัตรูของมันคือ การใจลอยหรือเหม่อ เผลอ เพลิน
    * วิธีรู้กายใจตามความเป็นจริง 1.รู้กายและใจให้ได้ก่อน อย่าใจลอย 2.ถ้าใจลอยแล้วให้รู้
    * หัดรู้ทันจิต
    * ความคิดปิดบังความจริง
    * ถ้ารู้ว่าจิตคิด จะได้ต้นทางของการปฏิบัติ
    * จิตหลงคิดปั๊บ ถ้ารู้ทันบ่อยๆ สติจะเกิด
    * ถ้าเรารู้สึกตัว จิตจะหลุดจากเรื่องของความคิด
    * พอหลุดแล้ว ดูกายดูใจมันทำงาน
    * ใจที่ตื่นแล้ว จะเป็นเพียงแค่คนดู
    * การเห็นกายและใจทำงานไปเรื่อยๆ คือ การรู้ตามความเป็นจริง
    * กายและใจเคลื่อนไหวตลอดเวลา มันไม่เที่ยง
    * วิปัสสนาไม่ใช่การบังคับตัวเอง แต่เป็นการรู้กายและใจ ตามความเป็นจริง
    * หัดรู้ความเปลี่ยนแปลงทางใจ รู้ใจ รู้ทันตัวเอง จะรู้ว่า ใจของเราเปลี่ยนตลอดเวลา
    * เมื่อรู้กายและใจตามความเป็นจริงบ่อยๆ จิตจะรวมเข้าเป็นอัปนาสมาธิ
    * เมื่อเกิดอริยมรรค จะเห็นนิพพาน
    * พอใจปล่อยวางแล้ว ความทุกข์ไม่มี
    * ที่เรายึดถือสิ่งอื่น เพราะเราไม่ยึดถือกายและใจของเราก่อน
    * เมื่อเราฝึกแล้ว จะอยู่ด้วยตัวเองได้
    * คนบนโลกไม่รู้จักเมตตา รู้จักแต่ราคะ
    * นิพพาน มีอิสรภาพ
    * นิพพาน ไม่ใช่ความว่าง
    * เมื่อรู้ทุกข์ ก็จะละสมุทัยเมื่อนั้น
    * ทันทีที่สมุทัยไม่มี นิพพาน(วิสังขาร)อยู่ต่อหน้าต่อตา
    * วิราคะ – ไม่ยึดติดอะไร มีความสุขล้วนๆ
    * วิมุติ – หลุดจากความยึดถือกายและใจ
    * การรู้มี 2 สเต๊ป > รู้สภาวะที่เกิดขึ้น > รู้ทันจิต
    * ต้องรู้ทุกอย่างด้วยความเป็นกลาง
    * บางอย่างรู้แล้วไม่ต้องดับ
    * โมหะ ทำให้เราไม่รู้สภาวะตามความเป็นจริง
    * รู้เท่าที่รู้ได้ ไม่ใช่ฝึกรู้เพื่อหยุด
    * รู้ลงที่ปัจจุบัน
    * ทุกก้าวที่เดินด้วยความรู้สึกตัว คือ การมีสติ
    * ความตั้งใจ(ปฏิบัติ) คือ โลภะ
    * การอยากรู้ตลอดเวลา คือ การเพ่ง
    * กรรมฐาน 4 รูปแบบ > หลง / เพ่ง (สมถะ) / รู้กาย (วิปัสสนา) / รู้จิต (วิปัสสนา)