Updates from ธันวาคม, 2009 Toggle Comment Threads | ปุ่มลัดคีย์บอร์ด

  • นักเดินทางกลางแสงจันทร์ 11:34 PM on December 2, 2009 Permalink | ตอบกลับ  

    ปาโมชฺโชภิกขุ 

    004

    • ความทุกข์อยู่ที่ กายและใจ หรือคือ ตัวเรา นั่นเอง
      * ทำอย่างไรให้อยู่กับ กายและใจ หรือ “เรา” โดยไม่ทุกข์? / ทำอย่างไรไม่ให้ยึดถือ กายและใจ?
      * กายและใจ โดยตัวมันเอง เป็นของหนัก ถ้าจิตไม่ไปถือ มันก็เบา
      * ทุกข์เป็นสิ่งที่ควรรู้ (รอบ)
      * การเห็นกายใจตามความเป็นจริง (วิปัสสนา) คือ การรู้ทุกข์
      * รู้เพื่อให้เห็นความจริงของกายใจ โดยการไม่ใจลอย เมื่อใดที่ลืมตัวเอง เราจะไม่รู้กายและใจ จะรู้แต่เรื่องที่คิด (ดังคำที่หลวงปู่ดุลย์ว่าไว้ “คิดเท่าไหร่ก็ ไม่รู้ หยุดคิดจึงจะรู้”)
      * ความรู้สึกตัว เป็นการตั้งต้นของการปฏิบัติธรรม
      * หมั่นรู้สึกตัวบ่อยๆ ศัตรูของมันคือ การใจลอยหรือเหม่อ เผลอ เพลิน
      * วิธีรู้กายใจตามความเป็นจริง 1.รู้กายและใจให้ได้ก่อน อย่าใจลอย 2.ถ้าใจลอยแล้วให้รู้
      * หัดรู้ทันจิต (More …)
    Advertisements
     
  • นักเดินทางกลางแสงจันทร์ 10:33 PM on December 2, 2009 Permalink | ตอบกลับ  

    ทำสิ่งนี้ให้คนที่คุณรัก 

    1.ดูพระอาทิดตกดินด้วยกัน
    2. กระซิบถึงกันและกัน
    3. ทำอาหารให้กัน
    4. เดินท่ามกลางฝนตก
    5. จับมือ
    6. ซื้อของขวัญให้กัน
    7. ดอกกุหลาบ (More …)

     
  • นักเดินทางกลางแสงจันทร์ 12:23 PM on December 2, 2009 Permalink | ตอบกลับ  

    มีเรื่องซึ้ง ๆ มาฝาก 

    อย่าหนีนะ ไอ้เด็กขี้ขโมย”
    เสียงผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งตะโกนลั่น พร้อมกับมีเด็กคนหนึ่งกับผู้หญิงอีกคนหนึ่งวิ่งผ่านฉันกับแม่ที่กำลังซื้อเนื้อหมูในตลาดไปอย่างรวดเร็ว ทั้งแม่และฉันหันไปดูทันเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นแค่แวบเดียว แม่ถามฉันว่า

    “อ้าว นั่นป้าร้านขายของไม่ใช่เหรอ”

    ” ใช่จ้ะแม่ แกวิ่งไล่ใครกันละ” (More …)

     
  • นักเดินทางกลางแสงจันทร์ 12:19 PM on December 2, 2009 Permalink | ตอบกลับ  

    "TT" เรื่องราว 

    คืนหนึ่ง….
    ขณะที่ชายหนุ่มกับหญิงสาวรับประทานอาหารเย็นด้วยกัน
    หญิงสาวเอ่ยปากบอกขอเลิกกับชายหนุ่ม
    ชายหนุ่มได้ยินดังนั้นก็ตกใจ แต่ก็ยอมรับอย่างเงียบๆ ไม่ได้พูดอะไร
    หญิงสาวบอกเราก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่นะ
    ชายหนุ่มตอบ ‘ใช่ ถ้าคุณมีปัญหาอะไร ผมจะช่วยคุณได้เสมอนะ’
    แล้วก็ยิ้มเรียบๆเหมือนปกติ (More …)

     
  • นักเดินทางกลางแสงจันทร์ 12:13 PM on December 2, 2009 Permalink | ตอบกลับ
    Tags: แม่   

    กว่าจะซึ้ง 

    เช้าวันหนึ่ง..ที่โรงพยาบาล…
    “ขอให้ชั้นดูหน้าลูกหน่อย..ได้มั๊ยคะ”
    คุณแม่คนใหม่เอ่ยขึ้น..

    (More …)

     
  • นักเดินทางกลางแสงจันทร์ 12:09 PM on December 2, 2009 Permalink | ตอบกลับ  

    บันทึกของนักโทษประหาร 

    ผมคือนักโทษประหารคนหนึ่ง เช้าวันนี้ผมและเพื่อนนักโทษอีกคนจะถูกนำไปลานประหาร แล้ว ไม่ช้าห่ากระสุนก็จะจบชีวิตอันชั่วร้ายของผม แต่ก่อนผมและพรรคพวกอยู่ท่ามกลางตีรันฟันแทง
    หลายครั้ง ต่างคิดว่าไม่กลัวตาย ไม่เคยรู้สึกว่าชีวิตมีค่าอะไร แต่ขณะนี้ความตายกำลังจะมาถึง กลับรู้สึกหวาดกลัวและรักชีวิตขึ้นมา ตอนนี้ถ้าสามารถให้ผมมีชีวิตยืดต่อไปอีกหน่อยแม้จะเพ ียงไม่กี่นาที จะให้แลกกับอะไรผมยอมทั้งนั้น
    ก่อนหน้านี้เพื่อนร่วมก๊วนคนหนึ่งได้ถูกจับ ทำให้โอกาสที่จะยืดชีวิตต่อไปสิ้นหวัง ตั้งแต่ถูกศาลพิพากษาลงโทษประหารชีวิต ทำให้ความหวังของผมทุกอย่างพังทลายหมด เสียงฝีเท้าของพญามัจจุราชคืบคลานใกล้เข้ามาทุกขณะ ทุกครั้งที่คิดถึงว่าจะถูกนำไปลานประหาร ทำให้ร่างกาย (More …)

     
  • นักเดินทางกลางแสงจันทร์ 11:52 AM on December 2, 2009 Permalink | ตอบกลับ  

    ความรัก 

    คำว่า “รัก” มีอะไรมากมายซุกซ่อนอยู่ในนั้น
    อาจจะหวานชื่น ขมขื่น หรืออะไรอื่นอีกหลากหลาย
    ที่จะทำให้คนรู้จัก “รัก” ได้สัมผัสและรู้สึกถึง… (More …)

     
  • นักเดินทางกลางแสงจันทร์ 11:35 AM on December 2, 2009 Permalink | ตอบกลับ  

    ความตาย 

    ข้อคิดเกี่ยวกับชีวิตและความตาย

    ๑. ชีวิตของสัตว์ทั้งหลายในโลกนี้ สั้นนิดเดียว ลำบากยากเข็ญ มีทุกข์มาก แต่ก็ไม่มี เครื่องหมายให้รู้ว่า จะตายเมื่อใด
    ๒. สัตว์ทั้งหลายเกิดมาแล้ว พยายามหาวิธีที่จะไม่ต้องตาย ก็ไม่สำเร็จ ถึงจะมีชีวิตอยู่ต่อไป จนชราภาพก็ต้องตาย อยู่ดี เพราะธรรมดาของสัตว์โลกเป็นอย่างนี้
    ๓. สัตว์ทั้งหลายเกิดมาแล้ว ก็มีภัยจากการที่ต้องตายเป็นนิตย์ เปรียบเหมือน ผลไม้สุกงอม แล้ว ก็มีภัย จากการที่ต้องร่วงหล่นไปในเวลาเช้า
    ๔. ชีวิตของสัตว์ทั้งหลาย ต้องแตกดับไปเป็นธรรมดาเปรียบเหมือนภาชนะดินทุกชนิด ที่ช่างหม้อปั้นแล้วในที่สุดก็ต้องแตกไป
    ๕. ทั้งเด็ก ทั้งผู้ใหญ่ ทั้งคนโง่ ทั้งคนฉลาด ล้วนตกอยู่ในอำนาจของมฤตยู บ่ายหน้า ไปสู่ความตายทั้งนั้น
    ๖. เมื่อเหล่าสัตว์จะตาย ต้องไปปรโลกแน่นอนแล้ว บิดามารดาก็ไม่สามารถช่วย บุตรธิดาของตนไว้ได้ หรือหมู่ญาติก็ไม่สามารถจะช่วยพวกญาติของตนไว้ได้
    ๗. จงดูเถิด ทั้งๆ ที่มีหมู่ญาติมาเฝ้ารำพึงรำพันอยู่ โดยประการต่างๆ แต่ผู้จะตาย กลับถูกมฤตยูคร่าตัวเอาไปแต่เพียงผู้เดียว เหมือนโคที่เขาจะฆ่า ถูกนำไปแต่เพียงตัวเดียว
    ๘. สัตว์โลกตกอยู่ในอำนาจของความแก่และความตายอย่างนี้ เพราะเหตุนั้น นักปราชญ์ทั้งหลายทราบชัดถึงสภาพของสัตว์โลกแล้ว จึงไม่เศร้าโศกกัน
    ๙. ท่านหาได้รู้ทางของผู้มา (เกิด) หรือผู้ไป (สู่ปรโลก) ไม่ เมื่อไม่เห็นปลายสุดทั้งสองด้าน ถึงจะคร่ำครวญไปก็ไร้ประโยชน์ (More …)

     
  • นักเดินทางกลางแสงจันทร์ 11:21 AM on December 2, 2009 Permalink | ตอบกลับ  

    ความฝัน 

     

     

    ครั้นแล้วบุตรก็ถามขึ้นอีกว่า
    “เมื่อฉันมีแรงฝันเปี่ยมล้นอยู่ในอก
    ขอได้โปรดสาธยายเกี่ยวกับความใฝ่ฝันด้วยเถิด”

    แล้วบิดาได้ตอบว่า (More …)

     
c
Compose new post
j
Next post/Next comment
k
Previous post/Previous comment
r
ตอบกลับ
e
แก้ไข
o
Show/Hide comments
t
Go to top
l
Go to login
h
Show/Hide help
shift + esc
ยกเลิก